Alle stranden van Hawaï zijn openbaar. Dit betekent dat op Maui

Het Zand Voor een Resort van 900 Dollar per Nacht Is Niet van Hen

Ik weet nog dat ik op mijn eerste reis aan de rand van de Kaanapali Beach Walk stond, terwijl ik keek naar gasten die op ligstoelen van het resort lagen, een paar meter van waar ik een handdoek had neergelegd die ik bij een drogist in Kahului had gekocht, en me afvroeg of een beveiliger me zou vragen te vertrekken. Niemand deed dat, en niemand had dat kunnen doen. In Hawaï is het strand zelf, vanaf het water tot ongeveer waar de golven bij normale omstandigheden reiken, openbaar land. Het maakt niet uit wiens hotel erachter staat. Dat ene feit verandert hoe ik een reis naar Maui plan, en het is de moeite waard om dit te begrijpen voordat je een budget opstelt rond welk resort je je kunt veroorloven.

Dit is geen gunst die de hotels verlenen. Het is staatswet, geworteld in oude Hawaïaanse landtradities en vastgelegd in de moderne wetgeving: de kustlijn tot waar de golven het hoogst spoelen, behoort toe aan het publiek, punt uit. Een resort kan het terras bij het zwembad, de lobby, het aangelegde gazon en elke kamer erboven bezitten. Het kan niet het zand bezitten waarop de gasten liggen, en het kan ook niet het water voorbij dat zand bezitten.

Wat Dit Je Werkelijk Toestaat

Als je in Kihei logeert om geld te besparen, of je reis verdeelt tussen west-Maui en zuid-Maui, kun je nog steeds naar het strand lopen voor elk resort in Wailea of Kaanapali, een handdoek neerleggen, zwemmen en blijven zolang je wilt. County-regels verplichten deze resorts om gemarkeerde openbare toegangspunten tot het strand aan te bieden, meestal een kort geplaveid pad tussen gebouwen of door de beplanting, samen met wat openbare parkeergelegenheid of een bord voor een openbaar recht van overpad dat je de weg wijst. Ze mogen het zand niet afsluiten of het voor een niet-gast laten aanvoelen als overtreding, ook al is een deel van het ontwerp, bewust of niet, erop gericht dat je je daar niet welkom voelt.

Ik heb dit gebruikt om te snorkelen bij Black Rock aan het noordelijke uiteinde van Kaanapali Beach zonder voor een kamer te betalen, en om het kustpad van Wailea te lopen en verschillende stranden te bekijken voordat ik besliste waar ik een middag zou doorbrengen. Zo vergelijken veel mensen ook Kaanapali met Wailea in het echt voordat ze zich vastleggen op waar ze daadwerkelijk zullen verblijven.

Waar de Grens Precies Ligt

Dit is het punt waar mensen over struikelen, en de fout die ik wil voorkomen: openbare strandtoegang is niet hetzelfde als gratis gebruik van de voorzieningen van het resort. Het strand zelf, en de oceaan, zijn openbaar. Alles wat het resort heeft gebouwd en bemand om dat strand comfortabel te maken, is privé en wordt verkocht aan betalende gasten.

Dat betekent dat je als niet-gast geen recht hebt op:

• De ligstoelen, parasols of strandhanddoeken van het resort
• Cabana- of bediening aan het zwembad voor eten en drinken
• Het zwembad zelf, zelfs de exemplaren die eruitzien alsof ze in het strand overlopen
• Toiletten en buitendouches binnen het resortgebouw (sommige eigendommen hebben openbare exemplaren bij het toegangspad, andere niet)
• Parkeerplaatsen voor gasten, met valet of zelf parkeren, die resorts per nacht in rekening brengen en reserveren voor geregistreerde gasten

Ik heb bezoekers echt in verwarring zien raken op dit punt, ervan uitgaand dat omdat het zand openbaar is, de gestreepte ligstoel erop dat ook moet zijn. Dat is niet zo. Als je de volledige resortstrandervaring wilt, inclusief stoel- en drankservice, boek je een kamer of betaal je bij sommige eigendommen voor een dagpas. Als je alleen het strand wilt, breng je je eigen spullen mee, gebruik je het openbare toegangspunt en parkeer je waar het bord voor openbaar parkeren je heen stuurt, niet op het terrein van het hotel.

Parkeren is het detail waar mensen het vaakst door verrast worden. Openbare parkeerterreinen bij resortstranden zijn meestal klein en zitten in het hoogseizoen tegen het midden van de ochtend al vol, vooral bij de populaire toegangspunten in Kaanapali. Als je op een specifiek strand mikt en geen openbare parkeerplaats kunt vinden, is dat een teken om de volgende dag vroeger te komen, niet een teken om de oprit van het resort in te rijden en te hopen dat niemand het merkt.

Waarom Dit Belangrijk Is Voor Hoe Je Je Reis Plant

Zodra dit duidelijk wordt, verandert het een paar beslissingen. Je hoeft niet het duurste resort in Wailea te boeken alleen om ervoor te kunnen zwemmen. Je kunt aanzienlijk goedkoper verblijven, in Kihei of een condo verderop langs de kust, en toch hetzelfde zand belopen als gasten die drie keer je nachttarief betalen. Dit is een van de redenen waarom een eerste reis naar Maui geen luxebudget hoeft te betekenen: het strand, het eigenlijke product waar de meeste mensen voor komen, is gratis en open voor iedereen, ongeacht waar je slaapt.

Het betekent ook dat strandhoppen een legitieme manier is om een dag door te brengen. Ik heb van het ene openbare toegangspunt naar het volgende gelopen langs het kustpad van Wailea, en het zand en water voor een half dozijn resorts bekeken, zonder ook maar één ervan binnen te betalen. Als je nog moet kiezen tussen buurten voordat je boekt, is dit een echt nuttige manier om te zien hoe de kuststrook van een resort er daadwerkelijk uitziet voordat je een week van je reis vastlegt in de buurt ervan.

Hetzelfde principe geldt voor gratis dingen om te doen op het eiland in bredere zin: het beste strand van Maui, resort of niet, kost niets om te bezoeken. Waar je voor betaalt, is gemak, service en comfort, niet toegang tot het water.

Als je dag meer omvat dan een strandhanddoek, geldt dezelfde openbare-kustlogica ook zodra je in het water bent. Sommige van de beste plekken op het eiland om als beginner het rif te bekijken, liggen vlak bij de openbare toegangspunten van Kaanapali, uitgebreider beschreven in de gids over de beste snorkelstranden in Kaanapali, en daar heb je niets meer voor nodig dan wat je al hebt meegebracht.

Het Meeste Halen Uit een Strand Dag Zonder Resortkamer

Een paar gewoontes maken dit soepel werken. Breng je eigen parasol of een pop-up zonnescherm mee, want de zon op Maui rond het middaguur is sterker dan het voelt, en resortschaduw is niet te huur voor buitenstaanders. Breng je eigen handdoeken en een koelbox mee als je een paar uur blijft. Controleer de openbare toegangspunten van de county van tevoren in plaats van naar een resort te rijden en te gokken, want sommige eigendommen maken hun toegangspad makkelijker te vinden dan andere. En vergeet niet dat het verbod op chemische zonnebrandcrème in Hawaï hier net zo geldt als overal elders op het eiland: alleen rifvriendelijke minerale zonnebrandcrème, of je nu op openbaar zand ligt of op de privéligstoel van een resort.

Als je een strand dag wilt die meer structuur heeft dan zelf een plek uitzoeken en parkeren, biedt een ochtendboottocht hetzelfde principe van openbaar water vanuit een andere invalshoek. Een korte Molokini-snorkeltocht vertrekt vanuit een openbare haven en zet je af in open water dat aan geen enkel resort toebehoort, en een langere Molokini-snorkel- en walvistoertocht combineert datzelfde openbare water met een kans om in het seizoen walvissen te zien. Geen van beide vereist een hotelreservering, alleen een plek op de boot.

Voor een dag die de kustlijn inruilt voor het binnenland, vormt een begeleide Road to Hana-tour met lunch een goed contrast: openbaar land en openbare wegen, deze keer aan de andere kust van het eiland, met iemand anders die rijdt.

Als je begrijpt dat het strand van jou is, waar je ook logeert, valt de druk weg om een hotel puur op zijn kustligging te kiezen. Kies het om de kamer, de prijs en de buurt. Het zand en het water ervoor waren nooit van het hotel om aan je te verkopen.

De Regel Geldt Ver Voorbij de Resortstrook

Het is verleidelijk om deze wet als een Kaanapali-en-Wailea-zaak te zien, omdat daar het contrast tussen een kamer van $900 per nacht en gratis zand het duidelijkst is. Ze is helemaal niet beperkt tot de resortkust. Dezelfde lijn van openbare kustlijn loopt langs onontwikkelde stukken zoals Big Beach in Makena, langs de kleinere zakstrandjes bij Maalaea, en langs het zwarte zand bij Waianapanapa op weg naar Hana, waar een apart reserveringssysteem de parkeerplaats van het park regelt, niet het zand zelf. Waar de oceaan op Maui ook het land raakt, het recht van het publiek om daar te zijn verandert niet met de postcode.

Die consistentie is belangrijk als je aan het afwegen bent waar je moet verblijven. Wie west-Maui tegenover zuid-Maui vergelijkt, kiest niet welke kust “hét” openbare strand heeft; dat hebben ze allebei, over hun hele lengte. De enige echte verschillen zijn welk stuk openbaar zand het dichtst bij je voordeur ligt, hoe druk het toegangspunt ervan wordt, en wat het makkelijkst te bereiken is voor de dagtochten die je al gepland hebt, of dat nu een rondreis van een hele dag over het eiland is of een rustigere ochtend op één strand.

Openbaar Zand Kent Nog Steeds Regels

Vrije toegang is niet hetzelfde als geen regels. Het water voor elk resort is ook waar Hawaï’s mariene beschermingsmaatregelen gelden, waaronder de wet die mensen op wettelijke afstand houdt van Hawaiiaanse groene zeeschildpadden, die op openbaar zand rusten op plekken als Kaanapali en Turtle Town in zuid-Maui zonder ook maar iets van hun beschermde status te verliezen. In de winter is datzelfde openbare water waar bultrugwalvissen dicht genoeg langskomen om vanaf een strandlaken te zien, geen boot nodig, en geen enkel resort heeft meer recht op dat uitzicht dan een bezoeker die geparkeerd staat bij het openbare toegangspunt verderop langs het strand.